… این جملات در قالبی نفیس به چشمم خورد و چه بسیار در زندگی آینده مورد استفاده ام قرار گرفت:«در فضای بی کران و پر از ستاره های فروزان که عظمت آن خارج از تصوّر انسان است، بر روی صخره ی کوچکی که اسم بردن از آن در برابر عالم بی پایان، مسخره آمیز به نظر می رسد، مخلوقات بسیار کوچکی که آنها را انسان می نامند، ایستاده اند و می گویند: «مَن».»از آن پس بر آن شدم که خود را «بنده» بنامم و بخوانم…… درآن کلاس ها، از اساتید منحصربه فرد زمان و چهره های متدیّن و فهیم و پرمنفعت در مسیر تعلیم و تربیت بهره ی وافر بردم، و ناگهان دیدم معلم شده ام.
